غبار روی پلک هامو کنار میزنم و چشمهامو باز میکنم....
پرده ی مه گرفته رو کنار میکشم و از پنجره ی وجودم نگاه میکنم به هستی...
به اونچه که هست و دیده نمیشه..
به اونچه که شاید ندیدنش به از دیدنش باشه..
میخوام بعد از اینهمه سال....امروز که غبار چشمامو کنار زدم.....ببینم اونچه که اسمش زیبائیه...
اونچه که تو دفترچه ی وجود من زیبا جلوه کنه و یه صفحه از این دفترچه رو متعلق به خودش کنه....
ولــــــــی هرچی بیشتر می بینم .....و.......... بیشتر سعی میکنمکه اون زیبائی هارو ببینم ..زشتی هارو هم بیشتر میشناسم...بدی هارو بیشتر میفهمم...پلیدی هارو پر رنگ تر میبینم..
حالا است که میفهمم...چرا...چرا...دفترچه ی وجودم حتی یه ورق هم نخورده..حتی یه ورقش هم با مشق های زیبای زمونه سیاه نشده...و هنوز هم سفیده سفیده...
سفیدی ای که با نگاه به سیاهی درک میشه....سفیدی ای که حتی اگر چشمهاتو بهش خیره کنی میرسی به تاریکی و سیاهی... |
