طلب بخشش ...

اما از که؟؟؟؟

از کسی که به سادگی لگد مال کردنه برگهای پائیزی قلب شیشه ای ات را لگد مال کرد؟........و......انرا خورد کرد؟

نه...انگار گذر زمان دروغ است.....انگار حادثه باور نکردنی است....

روزی شکسته میشوی و در همان روز طلب بخشش از تو می کنند...طلب میکنند از تو انچه ناخواستنی است..فقط و فقط برای تبرعه خود...

کسی را گناهکار نمیدانم و...نمیکنم....

هرکس برای خودش خودی است و بتی در وجود خود دارد که انرا میپرستد......

ولی وقتی میدانی که حتی تو خودت هم بر خلاف همه بت وجودی ات را نمیپرستی......... و میخواهی مثل افتاب باشی بخشنده و پاک.........

ولــــــــــــــــــی...می پندارنت انچنان که نباید پنداشته شوی......

می شوی وصله ناجور....

گره ای کور .....
سفیدی سیاه....

بینائی کور...

توانائی ناتوان.....

غبار روی پلک هامو کنار میزنم و چشمهامو باز میکنم....

پرده ی مه گرفته رو کنار میکشم و از پنجره ی وجودم نگاه میکنم به هستی...

به اونچه که هست و دیده نمیشه..

به اونچه که شاید ندیدنش به از دیدنش باشه..

میخوام بعد از اینهمه سال....امروز که غبار چشمامو کنار زدم.....ببینم اونچه که اسمش زیبائیه...

اونچه که تو دفترچه ی وجود من زیبا جلوه کنه و یه صفحه از این دفترچه رو متعلق به خودش کنه....

ولــــــــی هرچی بیشتر می بینم .....و.......... بیشتر سعی میکنمکه اون زیبائی هارو ببینم ..زشتی هارو هم بیشتر میشناسم...بدی هارو بیشتر میفهمم...پلیدی هارو پر رنگ تر میبینم..

حالا است که میفهمم...چرا...چرا...دفترچه ی وجودم حتی یه ورق هم نخورده..حتی یه ورقش هم با مشق های زیبای زمونه سیاه نشده...و هنوز هم سفیده سفیده...

سفیدی ای که با نگاه به سیاهی درک میشه....سفیدی ای که حتی اگر چشمهاتو بهش خیره کنی میرسی به تاریکی و سیاهی...

نگذار اشکهایم را نثار کاغذی کنم که حتی تحمل سنگینی دست مرا ندارد.......

و با ریزش قطرات اشکم چنان می شکند و به پیری میگراید که انگار می فهمد.......

می فهمد که سنگینی اشک هایم حاصل به دوش کشیدن ندانسته هایم است....

ندانسته هایی فهمیدنی و فرسایش دهنده...که من مغرور را مجبور به شکسته شدن میکند.....شکسته شدنی که با فرود مروارید چشم هایم بر صفحه ی رنجور کاغذ معنا می یابد...