از هر دری یه سخن

از هر دری یه سخن

از هر دری یه سخن

آرشیو

چهارشنبه 10 بهمن ماه سال 1386

تو نمیدانستی...

تو به من خندیدی

و نمیدانستی

من به چه دلهره از باغچه ی همسایه

سیب را دزدیدم

باغبان از پی من تند دوید

سیب را دست تو دید

غضب آلوده به من کرد نگاه

سیب دندان زده از دست تو افتاد به خاک

و تو رفتی و هنوز

سال هاست در گوش من آرام آرام

خش خش گام تو تکرار کنان

می دهد آزارم

و من اندیشه کنان

غرق این پندارم

که چرا باغچه ی کوچک ما سیب نداشت

دوشنبه 23 مهر ماه سال 1386

پروانه و پیله

مردی نشست و ساعتها تلاش پروانه را برای بیرون امدن از شکاف پیله تماشا کرد..
انگاه تلاش پروانه متوقف شد..گوئی خسته شده و دیگر نمیخاهد به کوشش ادامه دهد..
مردک خواست به پروانه کمک کند و شکاف پیله را گشود..
پروانه به اسانی از پیله خارج شد..اما جثه اش ضعیف و بالهایش چروکیده بود..
مردک به تماشا ادامه داد..او منتظر بود بالهای پروانه گشوده شود و از جثه اش محافظت کند..اما چنین نشد..پروانه همه عمر روی زمین خزید و هرگز پرواز نکرد..
مردک مهربان نمیدانست تنگنای پیله و تقلا برای ازادی را خداوند برای پروانه قرار داده تابه ان بهانه زردابهای از بدنش ترشح شود و پس از خروج از پیله به او قدرت پرواز دهد..
((گاهی تنها به تقلا نیاز داریم((
اگر خداوند زندگی را اسان می افرید فلج میشدیم و قدرت نمی داشتیم..

سه شنبه 17 مهر ماه سال 1386

خداوندا

من از میان هزاران ستاره ی روشن تو را ای خداوند در صبح سحر گاهان چیدم...تو را چیدم...تو را بوئیدم...تو را در قلبم دیدم..

تنم نوازش دستانت را ارزو مندست...و دلم نیایش وجود پر محبتت را..

مگو که باد گذر نمیکند به خلوت ما...

بگو ارام بگیرید ای بادها...

تو را به عشق وحشی مجنون..به تیشه فرهاد..

تو را به مستی چشمانت...به لبخندت..

در این تداوم بیهوده..

در این رفتن روز و شب...

مرا به حال خود رها نکن..مرا که بی تو تنهایم

چهارشنبه 4 مهر ماه سال 1386

من یک چهار دیواری دارم

من یک چهار دیواری دارم و دو پنجره...

پنجره هایی که هر روز منتظرند..

منتظر انتظار من!

از یکی به زمین نگاه میکنم و از دیگری به اسمون.

و اسمون به من لبخند میزنه..

اسمانی که به چشمهایه من امید و صبر و تحمل...

و به دستام قوت و انرژی..

و به جونم ارامششو می بخشه..

و من همه رو تقدیم زمین میکنم..

و زمین به من لبخند میزنه..

دستامو روی زمین میذارم..

جاش گلای قشنگی در میان..

حالاست که مطمئنم منم یه چهار دیواری دارم..

چهارشنبه 28 شهریور ماه سال 1386

قلمرو عشق

عشق قلمرویی متفاوت دارد....

عشق برترین مرتبه ی معرفت است...عشق حد اعلای احکام است...

انگاه که زیبایی عشق را درک کنی..جاه طلبی را کنار خواهی گذاشت...در حالی که سقف جامعه بر ستونهای جاه طلبی استوار است...

انگاه که حلاوت عشق را بچشی..دیگر طالب ثروت و قدرت نخواهی بود

دوشنبه 19 شهریور ماه سال 1386

بگذار دمی

امروز دوست می دارم

و فردا از هر چه حس دوست داشتن تهی خواهم بود

روز هنگام با کوله باری از نو میدی

پا به کوچه ها و خیابان ها می گذارم

و می بینم

سگ دو زدن های پیاپی مردم را،با نام بیگانه ی تلاش

آشفته و اندوهگین

خسته و ملول

به خانه باز می گردم

رنج پدر و صبر مادر بر خستگی ام می افزاید

خود هم نمی دانم به دنبال چیستم

دوست داشتن ....!!؟

اعتماد ....!!؟

آرامش...!!؟

یا ...!!؟

گم شده ام در میان این هیاهو و سگ دو زدن ها

گم شده ام ،در خود،در میان پایه های متزلزل و لرزان پل اعتماد

در میان زندگی و مرگ

در میان حصار کوچک تنهایی

من خسته ام

به مرده ای زنده می مانم

می خواهم نفس بکشم

بگذار.... بگذار کمی نفس بکشم ...!!

جمعه 16 شهریور ماه سال 1386

زائر

صبحگاهی میرفتم پیوند دهم چشم خود را با نور...قلب خود را با عشق...پای خود را با راه..دست خود را با دوست...زائری دیدم در صحن حرم..با لبی پر خنده و دلی بی تشویش...دامنی پر گندم..توری از نور به سیمایش بود..به گمانم امد نذری دارد..نذر دارد که به مشتی گندم...به کبوترها ابراز کند...که چه اسان است عشق

جمعه 22 تیر ماه سال 1386

اری کسی در راه است

کوله بار سفرت رفت و نگاهم را برد

نه تو دگر هستی....نه نگاهی که در ان دلخوشی ام سبز شود...

سایه میداند که به دنبال نگاهت همچون ابر سر گردانم....

هیچ کس گمشده ام را نشناخت...

تابش رایحه ای خبر اورد کسی در راه است...

چشمی از درد دلم اگاه است....

یکشنبه 20 خرداد ماه سال 1386

*ایام کودکی

از روزگار کودکی ام برایت می نویسم ای دوست...
ا پس سالها فاصله...
از زمانی که صدای خندانه مستانه کودکی مان سراشیبی های احساس را می پیمود و به در خانه ی دوست اشنای تمام نا اشنای بچگی ها میرسید...
دوستی نا دوست....دوستی تمام فاصله و بلندی...
می نویسم از روزگاری که وسعت نگاهمان به اندازهی تمام بزرگی های جهان هم اکنون است...
از روزگاری که فروریختن شیشه بلورین خانه همسایه / نابود کردن غرور الماسی ادم ها بود..
از روزگاری که نه چندان دور است..ولی قرنها فاصله است..
ایامی که قلم به دست گرفتنمان..مست غرور شدنمان و وجد بزرگ شدنمان بود..
ولی....بزرگی چیست؟؟
بزرگی همان کودکی است..نه کودکی نیست..یاد دل انگیز ایام کودکی است...
افسوس که ان ایام شیشه ای گذشت.....

                                                                                                                                                   شیما.ن.
                                                                                                                                                   21.28 یکشنبه

یکشنبه 16 اردیبهشت ماه سال 1386

بخوان

آن زمان که هیچ کس نبود،حتی زمان هم نبود،نمیدانم کجا اما یک جایی آن بالاها-نه،هنوز بالا و پایینی هم نبود،حرف نبود،کلمه نبود،نه شب بود و نه روز،اصلا هیچ چیز نبود-خدا بود.فقط خدا.و خدا آفرید،زمان و مکان را،شب و روز را،کلمه را،آدم را و سیب را.* یک شب که مثل همه شبها نبود،مردی که مثل همه مردم نبود،در غاری کوچک،به چیزی که هیچ کس نمیداند،فکرمیکرد،که ناگهان نوری از آسمان نازل شد.آن نور فرشته ای بود که از طرف خدا برای آن مرد نامه آورده بود.پیش از آن هم خدا چندبار برای آدم نامه فرستاده بود.اما این دفعه فرق میکرد.چون قرار بودآخرین نامه باشد.؟!!!! فرشته گفت:"بخوان"،اما آن مرد که خواندن بلد نبود!خدا که از آن بالا همه چیز را تماشا می کرد-نمیدانم چطور-اما کاری کرد که مرد توانست بخواند و او نامه خدارا خواند:"بخوان به نام پروردگارت که تو راآفرید ..."و آن مرد پایین رفت آن زمان که هیچ کس نبود،حتی زمان هم نبود،نمیدانم کجا اما یک جایی آن بالاها-نه،هنوز بالا و پایینی هم نبود،حرف نبود،کلمه نبود،نه شب بود و نه روز،اصلا هیچ چیز نبود-خدا بود.فقط خدا.و خدا آفرید،زمان و مکان را،شب و روز را،کلمه را،آدم را و سیب را.* یک شب که مثل همه شبها نبود،مردی که مثل همه مردم نبود،در غاری کوچک،به چیزی که هیچ کس نمیداند،فکرمیکرد،که ناگهان نوری از آسمان نازل شد.****آن نور فرشته ای بود که از طرف خدا برای آن مرد نامه آورده بود.پیش از آن هم خدا چندبار برای آدم نامه فرستاده بود.اما این دفعه فرق میکرد.چون قرار بودآخرین نامه باشد.؟!!!! فرشته گفت:"بخوان"،اما آن مرد که خواندن بلد نبود!خدا که از آن بالا همه چیز را تماشا می کرد-نمیدانم چطور-اما کاری کرد که مرد توانست بخواند و او نامه خدارا خواند:"بخوان به نام پروردگارت که تو راآفرید ..."و آن مرد پایین رفت

یکشنبه 19 فروردین ماه سال 1386

خدایا

خدایا

من در کلبه فقیرانه خود چیزی دارم

که تو در عرش کبریای خود نداری

من چون تویی دارم و

تو چون خودی نداری

تعداد بازدیدکنندگان : 29143

Powered by BlogSky.com

عناوین آخرین یادداشت ها

روزانه

http://www.golagha.ir/vijename/2006/Jun/10/282.php
فتو کاتورهای فوتبالی

http://www.niksalehi.com/hafez0.htm
فال حافظ

http://www.reg.tripod.com/meliposhan.jpg
برو بچ تیم ملی..

http://www.tooplink.com/images/1.jpg
مدهای شلوار

http://ce.aut.ac.ir/~hesami/Azad%20University%5B2%5D.jpg
مربوط به دانشگا ازادیای عـــــــــــــزیز

سنگسار
مبارزات یک موکل

http://www.farsnews.com/plarg.php?nn=M190453.jpg
خواهران اسلامی و فشن....واسه خنده خوبه ببینید

لوگو